بررسي جايگاه تصاوير خلاقانه ادبي در تدوين كتب دانشگاهي با رويكرد باشلاري

تصوير تولد است؛ تولد انديشه‌اي پويا در كالبد كلامي پويا كه بي‌واسطه ريشه در هستي دارد. با چنين اصالت و گستره‌ ظهوري انتظار مي‌رود ترويج آن در صدر برنامه‌هاي مراكز آموزشي و پژوهشي باشد و نگاه‌ها به سوي آن دوخته شود نه اينكه رنگ ببازد يا احياناً به فراموشي سپرده شود. تصوير ادبي با فني‌نويسي و نوشتار خاص آفريده مي‌شود و پويايي آن پيوسته در احيا و بازسازي آن است. مراد ما از تصوير در معناي عام آن بيان انديشه، اعم از صور خيال، متن و مجموعه عناصر سازنده آن، شامل عناصر آوايي و واژه‌ها، و در معناي خاص و باشلاري آن آفرينش است (براي مثال آفرينش يك اثر يا يك قطعه ادبي). نوع نگاه نويسنده به جهان در نگارش وي متجلي مي‌شود: نگاه محدود به جهان به بيان ساده و نگاه فراگير به آن، به كثرت عبارتها و غناي جمله مي‌انجامد. جمله‌هاي فني (يا مطول) به پيچيده شدن ساختارهاي زباني و نيز انعطاف‌پذيري آنها منجر مي‌شود. آفرينش در اين جمله‌ها كه تحرك و پويايي بيشتر ذهن را در پي دارد و معمولاً به نگارش خاص منجر مي‌شود، ملموس‌تر است. برخي رشته‌هاي علوم انساني ـ ازجمله ادبيات، فلسفه و هنر ـ از انواع گوناگون آفرينش ازجمله استفاده از تصاوير خلاقانه، نگارش خاص و نشاط علمي بهره بيشتري مي‌برند.