بررسي منظره و نگارش مطلوب كتاب دانشگاهي در « بن‌ لايه‌هاي شناخت »

بدون ترديد هر اثر يا آفرينش ادبي (يا با رويكرد ادبي) منظره خاصي دارد كه نوع نگاه و نگرش نويسنده را به جهان نشان مي‌دهد. نويسنده سعي مي‌كند واژه‌ها را به هم بريزد و روابطي جديد بين آنها تعريف كند. اين روابط به تبيين نظام فكري‌اي مي‌انجامد كه مثلث ضمير درون، جهان بيرون و نوشتار نام دارد.منظور ما از نگارش اين مقاله تبيين قواعد نوشتار يا بيان هنجار گفتار نيست، بلكه بررسي مثلثي است كه به نوشتاري خاص منتهي مي‌شود. چينش صورت اشياء در ذهن نويسنده در قالب صورتهاي ترجيحي و نوشتاري خاص تجلّي مي‌يابد و درواقع منظره يا انديشه ـ منظره او را شكل مي‌دهد. نوشتار تخصصي، خلاقانه، و منسجم منظره‌اي مي‌سازد كه خود از منظره برتر و افق بلند نويسنده آن حكايت دارد.كتاب بن‌لايه‌هاي شناخت علاوه بر اينكه منظره است (داراي صورت و معناست)، انديشه ـ منظره هم هست؛ زيرا به بيان چگونگي شكل‌گيري انديشه (تجربه حسي) متأثر از منظره مي‌پردازد. هدف از پرداختن به ‌لايه‌هاي بنيادين شناخت در كتاب بن‌لايه‌هاي شناخت، دستيابي به تفاهمي اصولي و استفاده از زباني مشترك براي شناخت علم است، و اگر درست برداشت شود بايد بسياري از سوء تفاهمها پايان يابد.