اثر سن دام بر ارزش رجحاني گونه هاي گياهي مراتع خشك شهرستان كهنوج در استان كرمان

مطالعه و شناخت رژيم غذايي علفخواران، همچنين ارزش رجحاني گون ههاي مرتعي جهت مديريت مراتع امري ضروري است. بنابراين، ارزش رجحاني چهارده گونة مرتعي در مراتع شهرستان كهنوج در دو مرحله )رشد رويشي و پس از بذردهي( توسط سه كلاسة سني بز مادة نژاد راييني )يكساله، سه ساله و پن جساله( به روش زمان سنجي اندازه گيري شد. نتايج نشان داد دام هاي مسن تر زمان بيشتري را صرف چراي گونه هاي گياهي كردند و در دورة مورد مطالعه بيشترين ارزش رجحاني مربوط به گونه Stipa capensis و cuneifolia Taverniera و كمترين ارزش رجحاني مربوط به گونة Rhazya stricta بود. مقايسة ارزش رجحاني گونه هاي گياهي در هر مرحلة فنولوژي نيز بيانگر تفاوت معنادار ارزش رجحاني گونه هاي گياهي در هر فصل بود. در شرايطي كه گون ههاي ي كساله به وفور در مراتع منطقه وجود داشتند )مرحلة رشد رويشي(، اغلب چراي دام مربوط به گون ههاي ي كساله بود، اما زماني كه درصد پوشش گونه هاي ي كساله از پوشش گياهي كاهش يافت، دام منطقه، ب هخصوص دام هاي مسن تر چراي خود را از گون ههاي درختچه اي و بوته اي افزايش دادند. به طوركلي، م يتوان گفت بز نژاد راييني صرفاً سرشاخ هخوار نيست، بلكه در صورت نبود گونه هاي علفي، در تأمين نيازهاي غذايي خود از گون ههاي درختچ هاي و بوته اي توانايي زيادي دارد. پيشنهاد مي شود در فصولي كه علوفة كافي براي چراي دام منطقه وجود ندارد )تابستان(، در كوتاه مدت با علوفة كمكي و در درازمدت از طريق اصلاح مراتع و گسترش گونه هاي بومي و داراي رجحان پايدار و بالا از قبيل Taverniera cuneifolia جهت تأمين علوفة مورد نياز دام اقدام شود.